No właśnie, już po wszystkim. Do naszych "zwykłych" domów wróciliśmy w sobotę.

Jejku jak było fajnie, takie milutkie dwa tygodnie :3. Niaaa. Tak tam ładnie było, tak czyściutko, nawet aż tak bardzo nie głodowaliśmy, nawet raz zrobiłam (JA) przyzwoity obiad :-). Nawet mojemu francuskiemu pieskowi smakowało :-). A wiem, że nie ściemniał, bo on nie z tych. Nie, nie. On nie rzuca słów na wiatr. Żadnych "zawszów" ani innych takich obciążających wyznań, nie, nie. Kiedyś mi było z tym przykro, ale teraz już wiem, że D-chan jak coś mówi to ma to na swojej myśli :-). Normalnie się zabujałam *^^*. Nia, niaaa!:3

A teraz wróciłam do domu. Nikt mnie tam nie chce. Atmosfera w stylu "jeeezzuuu, wróciła!". Ano wróciłam. Do tych wrzasków, narzekań, hałasów, walk o komputer, o kontrolę nad pilotem. Do naszego ssącego pałę komputera :/. I do rozwalonej klawy. Kurde, a tak było pięknie. Klawiatura Michała, taka hmm smooth, ludzki komputer i szybki internet wujka, jej jak pięknie było. A u mnie, szkoda słów. Siostra mnie nie chce w łóżku, wygania mnie, bo bredzi, że się przyzwyczaiła, że zasypia sama. No patrzcie, a ja się przyzwyczaiłam, że z kimś, buuu. Jej, poza tym, ja nie wiem, towarzystwo mojej rodziny źle na mnie działa. Tylko ich zobaczę, tylko kilka godzin pobędę w tym domu i już staję się nerwowa, zaczynam przeklinać, krzyczeć, tracę cierpliwość, takie podkurwienie mnie łapie. Nie mogę osiągnąć takiego wewnętrznego spokoju. A na Dantego było tak cicho i miło. Żadnych kłótni, wrzasków. Tak spokojnie. Jakby niebiesko. A u mnie w domu jest czerwono. Więc teraz mi smutno :(. Gorzej się czuję. Bo u mnie w domu zazwyczaj jest "wina Kariny".