Wiêc zrobi³am sobie differential diagnosis i pad³o na WRASTAJ¡CE PAZNOKCIE. To od zawsze by³y wrastaj±ce paznokcie. Kiedy¶ mi siê babra³o, ale potem mama opracowa³a fachow± metodê obcinania i by³o wporzo. Tylko bebo siê ze mnie ¶mia³o, ¿e jestem taka du¿a, a ci±gle mama mi obcina paznokcie.

Czas jaki¶ temu posz³am jednak do pedikiurzystki. Fajnie by³o, obciê³a, tzw. legionistê spi³owa³a, super. A potem oczywi¶cie zaczê³o mi wrastaæ, babraæ siê niemi³osiernie :[ ble bleee. To posz³am jeden stopieñ wy¿ej PRO — do pana kosmetologa (aka kosmatologa }:>), który zajmowa³ siê takimi przypadkami, i za drobn± op³at± eksperymentalnie wyci±³ mi to co mi wros³o. Znieczuli³ ¶rednio (choæ teraz, miesi±c pó¼niej, doskonale wiem CZEMU tego nie zrobi³), bola³o bo bola³o, ale wyci±³. Kilka tygodni potem ZNOWU BÓL, znowu ROPA, OPUCHLIZNA i takie tam. Od pocz±tku ciocia radzi³a mi i¶æ do chirurga. Wiêc tym razem ju¿ nie sz³am do ¿adnego kosmatologa kosmatego, tylko prosto (LOL) do lekarza pierwszego kontaktu, a potem do chirurga. Wredny, ¶wiêtokrówski, wszystko z ³aski, ale "za darmo" (wiem, ¿e nie za darmo, jeno tak napisa³am; zreszt± z mojej kieszeni nic nie posz³o ;p, co najwy¿ej od ust mi odjêto). Zapisa³am siê na za pó³tora tygodnia.

Czyli na dzi¶. I dzi¶ posz³am. Miêdzy 14 a 17 mia³am siê zg³osiæ. My¶la³am, ¿e jak przyjdê 10 minut przed 14 to bêdê sprytna (i pierwsza), ale okaza³o siê, ¿e gdzieeetam. Ju¿ kolejka TAAAKAA, staruszki wszystko zaklepa³y. No to super, kto ostatni, blablabla, ja za panem. W sumie czeka³am tylko godzinê, wiêc ¼le nie by³o. Pan chirurg ponarzeka³, poinronizowa³ i wzi±³ siê za mojego palucha. Najpierw znieczulenie. O MATKO KOCHANA co to by³o! Wyrecytowa³: "mo¿e pani poczuæ nieprzyjemne uk³ucie a potem nieprzyjemne uczucie rozpierania" (szkoda ¿e przed pierwszym razem mnie tak nie ostrzegali, ha ha ha -.-, dowcip dupcia :*). Uk³ucie zdzier¿y³am jako¶, ale to "nieprzyjemne rozpieranie"!!!! Czu³am siê jakby, jakbym wypi³a Skele-Gro!! Okropne uczucie. Jakby mój palec by³ nagle dwa do trzech razy wiêkszy ni¿ minutê wcze¶niej! Potem jeszcze dwa "nieprzyjemne uk³ucia", "nieprzyjemne rozpieranie" minê³o albo siê do niego przyzwyczai³am i operacja pe³n± gêb±. Obserwowaæ nie mog³am. Nawet nie próbowa³am, bo wiedzia³am, ¿e odruchowo bym cofnê³a stopê. A mimo ¿e czasami mi podskakuj± ma³e stwory, to jednak lubiê swoje palce, wszystkie ;-). Po prostu sobie le¿a³am, nie czu³am bólu, raczej odleg³e szarpanie, k³ucie, ci±gniêcie, ale nie ból. Spojrza³am tylko raz. Pod koniec operacji, kiedy ju¿ mi facet robi³ opatrunek — na tacce ca³kiem krwawo, a u mej stopy BORDOWY paznokieæ. Brrr! Zawinêli, opatrzyli, sraty pierdaty, do widzenia, proszê wróciæ na trzy zmiany opatrunku i papa.

I wtedy zacz±³ siê problem. Problem z powrotem do domu. Bo ja my¶la³am, ¿e bêdê twarda i wrócê sobie tramwajem. Przez chwilê rozwa¿a³am taksówkê, ale sk±pstwo wygra³o. Oczywi¶cie plan zweryfikowa³am dopiero po wyj¶ciu z gabinetu. Po pierwsze STOPA NIE MIE¦CI£A MI SIÊ DO BUTA (a mia³am wygodne adidaski na rzepy ;[). Po drugie: jak spuszcza³am nogê to mi krew lecia³a (co widaæ na za³±czonym blipowym obrazku). No i co? Bebo w pracy, sama nie dam rady, nikt po mnie nie przyjedzie, kasy na taksówkê brak. I wiedzia³am, ¿e mam godzinê na dotarcie do domu, bo potem zacznie mnie boleæ. Ju¿ zaczyna³am ryczeæ. Wysz³am sobie z gabinetu, usiad³am na ³aweczce i mia³am minê "nadchodz±cy ryk", czyli tak± falkê zamiast ust. I jaka¶ babcia do mnie zagada³a...
Babcia: Co siê sta³o? Bola³o?
Karina: Nie, mia³am znieczulenie.
Babcia: To co masz tak± smutn± minê dziewczynko?
Karina: Bo nie mam jak wróciæ do domu.
Babcia: do kole¿anki A ja siê martwi³am, ¿e mam co¶tam na plecach, a niektórzy maj± z nogami co¶ i nie maj± jak wróciæ do domu. Widzisz, Zdzisiu, jak to siê spojrzy na tych co maj± gorzej, jak to od razu cz³owiekowi lepiej?

Kochana. Pocieszy³a mnie. ;/ ;/ ;/ Na szczê¶cie wpad³am na pomys³, zadzwoni³am po Basiaka, który to po mnie przyjecha³. Bo nie wiem co bym zrobi³a. Chyba bym tam siedzia³a. Jeszcze mi komórka zaczê³a siadaæ :[.

Dotar³am do domu szczê¶liwie, za¿y³am ketonal i ¿yjê. Na pocz±tku nie chodzi³am, teraz ledwo. Trochê boli. Taki rw±cy ból. Nawet nie wiem czy mam szwy. Muszê siê zjawiæ tam jeszcze 3 razy w ci±gu najbli¿szych 2 tygodni. I do pi±ku nigdzie nie idê, bo siê nie mieszczê w ¿adne buty xD.

Ca³e popo³udnie posiedzia³am z nog± w górze, zaczê³am czytaæ "Twilighta" czê¶æ 4 czyli "Breaking dawn" ("Przed ¶witem") jak na razie jedyna, któr± czytam po polsku. Potem przysz³o do mnie bebcio mnie pocieszyæ. Przynios³o czpisy, które z¿ar³o :*, mambê, któr± z¿ar³am, krówki, które z¿arli wszyscy i wodê, któr± wypili¶my. Szkoda, ¿e tak wszystko wch³onêli¶my szybko, bo bym siê chocia¿ tej wody teraz napi³a...

Ech, ech.

Matko, mam nadziejê, ¿e nastêpnym razem dostanê mniejszy opatrunek. Taki, który siê zmie¶ci do buta....

O... Znowu zaczyna mnie boleæ. A ketonalu nie chcê nadu¿ywaæ...